Een prachtig omslagontwerp kan al leiden tot aanschaf van een boek. Dat bewijst het kookboek Polpo. Uit dit boek heb ik nog steeds niet gekookt. Staren naar de omslag heb ik echter vaak genoeg gedaan omdat ik blij word van de schoonheid ervan. Ik voelde me direct aangetrokken tot het kronkelige beest tussen de gouden letters op de mintgroene achtergrond. DieOmslagontwerp Polpo door Select Interface en illustratie door Alcide d'Orbigny aantrekkingskracht voel ik nog steeds. Het beest is een inktvis met acht armen, oftewel een octopus, geïllustreerd  door de Franse natuuronderzoeker Alcide d’Orbigny (1802-1867) en hoewel zeer eetbaar heeft de omslag niets weg van een kookboek.
Het culinaire boek Polpo kwam in 2012 uit en verwijst naar het gelijknamige Venetiaanse restaurant in de Londense wijk Soho. In Nederland werd het uitgeroepen tot kookboek van het jaar 2013. Drie jaar na het verschijnen van het boek en zes jaar na de opening van Polpo, zijn er inmiddels 6 filialen in de hoofdstad van Engeland. Het werd dus tijd om te proeven toen ik weer in Londen was. Polpo is ontstaan door het bezoek van eigenaar Russell Norman aan wijnbarretjes in de achterafstraatjes van Venetië. In deze zogenoemde bàcari worden Venetiaanse hapjes, cichèti, geserveerd. Ik ging proeven bij Polpo aan de smalle straat Maiden Lane in de wijk Covent Garden.

Pizzetta met spinazie en spiegelei (foto: Pho Vietnam © Kim Le Cao)

Polpo raadt aan om tussen de 2 à 3 gerechten per persoon te bestellen en deze kleine gerechtjes met elkaar te delen. Het werd de zwaardvistartaar met carta di musica (‘muziekpapier’), buikspek met appel, chili linguine met krab en een pizzetta met spinazie, spiegelei en Parmezaanse kaas. Dat zal de pret wel leren dacht ik. Alle gerechten waren vers en eenvoudig opgediend. De verse zwaardvis was met de mierikswortelroom lekker fris maar een beetje flauw, de linguine had een subtiele pit, de pizzetta was dun en krokant met het zachte eigeel dat de spinazie smakelijk bedruipt. Het buikspek was de uitblinker van de lunch. Met een stukje knabbelspek (gefrituurde zwoerd) en gestoofde appel bood dit gerecht alles wat mijn smaakpapillen voor ogen hadden.

Russell Norman bestempelt in zijn culinaire boek de Venetiaanse hapjes als ‘basic, simpel, pretentieloos en eerlijk’ in een setting van ‘eenvoud en nederigheid’. Tijdens de lunch zag ik om me heen de salade van courgette, rucola en Parmezaanse kaas een paar keer opgediend worden wat me nieuwsgierig maakte. ‘Een van de meest bestelde gerechten bij Polpo’ staat er in het boek. Dit recept ga ik dan maar een keer uitproberen. De laagdrempelige Polpo nodigt uit om binnen te lopen. De gerechten zijn niet uitgesproken bijzonder, maar in de eenvoud van de vaak bekende gerechtjes vind je soms een vleugje verrassing. Dat is meer dan genoeg.